اقلیما

خالی

eqlima — Tue, 24 Nov 2009 19:56:18 GMT

آن موقع که سفارش میکردی به ستاره شماری بلکه پلک ها به خواب رضایت بدهند٬ حساب این شبها را نکرده بودی...

حساب این شبها که برای شمردن٬ توی هفت آسمانش یک ستاره هم ندارد.

عنوان ندارد

eqlima — Sat, 21 Nov 2009 11:13:18 GMT

یادم میاید پشت کنکور که بودیم٬ خوب بلد بودیم زمان را چه جوری بگذرانیم. خودش که کند میشد٬ ما شیوه های هل دادنش را میدانستیم و این دانش کاملا تجربی بدست آمده بود. یعنی چند ماهی که از برنامه ریزی های نصفه نیمه مان گذشت٬ دستمان آمد بخواهیم یا نخواهیم محکومیم به این کنار هم بودن مسالمت آمیز با کتاب هایی که تنفرمان را بر میانگیخت و کم کم فهمیده بودیم طی کردن این روزها دل بخواه نیست که هی نق بزنیم خسته شده ایم و چه و چه٬ طی کردنشان اجبار است. نتیجتا بهتر دیدیم جوری آرام و دوستانه تمامشان کنیم. به ساعت نگاه نمیکردیم و این شکلی عاملی بودیم برای سراندن زمان و انداختنش توی سراشیبی... این وسط٬ حالیمان هم نبود این روزها که میرود همان است که بعد ها مینشینیم روی این صندلی های لهستانی پیچ و تاب میخوریم و از حیف شدنشان حرف میزنیم. همان ها که دو فردای دیگر عینک ته استکانی میزنیم و توی آلبوم میگردیم پی شان. در مجموع مهم بحرانی بود که داشتیم به حساب خودمان پشت سرش میگذاریم و به گمانم در زندگی بیشتر چیزها را باید فقط پشت سر گذاشت...

سال ها گذشته و حالا دانش "پشت سر گذاشتن" مان پشتوانه قویتری دارد. ما روز به روز شیوه های نوین تری کشف میکنیم و به روش کهنه و فرسوده نگاه نکردن به ساعت٬ نیشخندی هم میزنیم و هر روز بیشتر از روز قبل داریم تکنیک هاش را فرامیگیریم... آن هم به شیوه ای تماما تجربی.

کمی با من مدارا کن...

eqlima — Mon, 16 Nov 2009 11:51:18 GMT

مثل آدم کوچکی که کادوی کوچکش را توی جعبه های تو در توی بزرگ میگذارد غافلگیری داشته باشد٬ مثل آدمی که حرف های ساده کوچکش را میبرد میان استعاره و کنایه که بزرگ باشند٬ مثل بچه ای که میاید با آب و تاب کارت آفرین های مدرسه اش را تعریف میکند من...

من حالا آدمی هستم که خوشحالی کوچکش را آمده بلند٬ بلند بگوید.

نشان کوچکی که با آفتاب امروز فرستادی٬ میپیچم توی یک کادوی بزرگ نشان همه میدهم. قولِ قول. من از روزهای سختی برمیگردم٬ پس حالا با من آشتی... خب؟

آنچنان که میگذرد

eqlima — Fri, 13 Nov 2009 10:08:18 GMT

همان موقع باید فکرش را میکردی. همان روز که هرچه دیدنش تحمل بیشتری میخواست را از درز کمد فرستادی تو٬حواست باید می بود به امروز. که باید کمد ها را بریزی بیرون٬ کتابهای اضافه را دور بریزی. گرد گیری کنی تا یکجوری سر و ته کسالت جمعه هم آمده باشد.

باید فکرش را میکردی وقتی همه تکه کاغذها و خرده ریزهایی - که دل دیدنشان نیست هنوز- ولو شدند وسط اتاق٬ چه طوری از پس دیدنشان بربیایی... آنوقت حالا مجبور نمی شدی این طوری زیر چشمی نگاهشان کنی و تندی برشان گردانی سرجایشان٬ تا نروند توی کیسه آشغالها.

...

عنوان ندارد

eqlima — Mon, 09 Nov 2009 09:05:18 GMT

درون من کودکی زندگی میکند. که هر صبح ،تلویزیون را روشن میکند به خیال اینکه هایدی روی کوه های آلپ بدود...

درون من هنوز کسی زندگی میکند...

که سر بساط صبحانه پنیر نمیخورد و به خیالش باید دست و رو نشسته آن پرنده هارا ببیند، وقتی سه تایی گردنشان را میکشند و یکصدا میگویند:"جیمبوووو"... و قند توی دلش آب شود.

عنوان ندارد

eqlima — Fri, 06 Nov 2009 08:11:18 GMT

دلم شور این پرنده را میزند ...

پناه سرمایش لوله بخاری ایست٬ که از شیشه سرش را بیرون برده. سردش که میشود میاید گرم میشود و میرود. داغ است و دلچسب. دل خوشست... و خانه های خیلی گرم اگر یکدفعه سرد شوند٬ تلخی زیادی دارند باخودشان. نه رفیق؟

چراغ ها را من خاموش میکنم...

eqlima — Mon, 02 Nov 2009 20:11:18 GMT

باید عادت کرد دیگر. گفتن سخت ترش میکند فقط. هی حرف حرف حرف... خسته نمیشوند این همه زندگی مردم را زیر و رو میکنند. نشسته ام اینجا کنار شومینه٬ یک نیم ساعتی هست خیره شدم به پنجره. بدجوری عادت شده. یعنی اولین بار که فهمیدم عادت شده حدودا اواخر تابستان بود. آن موقع بیست و چهار سالم بود. یک روز آقای برادر از در اتاق آمد تو٬ زد زیر خنده. گفت: "حوصله ات سر نرفت یک ساعت است زل زدی به پنجره..." ای دیگر. زود میگذرد. انگار کن همین دیروز بود. باران میزند. تند. این جلد آخر "کلیدر" را تمام کردم بالاخره. باید برود توی کتابخانه پیش بقیه. توی شرکت نمیشود بردش٬ همین است دیر تمام شد. کتاب بزرگیست. بدبختی دو صفحه نخوانده ارباب رجوع سر میرسد. خوبیت ندارد کتاب دست من ببیند. حالا همه ی اینها به کنار خانم "عنایتی" را که نمیشود دست به سر کرد کتاب دست من ببیند تا همه اش را از ب بسم الله تعریف نکنم بیخیال ماجرا نمیشود. حالا فکر کن میانه کسالت تق و تق این کیبورد درب و داغان و زمزمه ی حرف که بین همکارها تمامی ندارد کتاب هم بخوانی.نه! نشدنیست اصلا...

گرسنه ام خیلی. دلم یک غذای خیلی خوشمزه خواسته. توی یخچال مرغ داریم. میگذارم یخش باز شود کمی. میاندازم تو قابلمه. یک جوش بخورد تا بیایم سراغش٬ سرخش کنم. برنج خیس کنم یک زرشک پلو با مرغی بخوریم. شب ها طولانی شده اند چقدر. شش بعداز ظهر است٬ به خیالم نه شب. بس که تاریک است هوا. حالا کو تا شام. تلویزیون سر و صدایی راه انداخته امروز. ۹/۹/۹۹ است. فرزاد حسنی صدبار از اول برنامه اش این را گفته. یادم میاید سال ۷۷ هم همین بساط بود.ه ه ه ی ۷۷ ف ف بود اسمشم با یک زبان شیرینی هی انتظار این تشابه اعداد را میکشید...

آخ هواسم پرت شد٬ سوخت این مرغ بدبخت. یعنی سوخته سوخته که نه. آبش تمام شد. میشود یک کاریش کرد... برای ۸۸ نه. یعنی پیشوازش نرفتم. جمعه بود به گمانم٬ دور هم جمع شده بودیم به واسطه حرف و حدیث ها حواسم رفت پی اش. هشتاد و هشت ...ای وای. سالی بود برای خودش. انتظار یادم رفته بود. نه برای هشتش نه هشتاد و هشتش. تولد امام رضا بود و ماهم که بندی معجزه٬ توی آن روزها هی معجزه میخواستیم. سرم به خودم گرم بود. شلوغی و ساکتی ام...

حالا شب است پای اینترنتم. به دعوت محمد صادق یادم است امروز را پیش بینی کرده بودم. چه روزهایی بود. همه کلی جوانتر بودیم. سال شلوغی بود. دلخوشیهای جمعی. دلتنگیهای فردی. تقسیم شده. اوووه ۱۱ سال پیش. میروم سراغش. میخوانمش. یازده سال پیش ترسو شده بودم. این را از پیش بینی ام فهمیدم. جرات نکردم از خیلی چیز ها بنویسم. محتاط بودم حتما. یادم هست قطعیتی نداشتم. این همه موهای سپیدم زیاد نشده بود. آینه جوانتر بوده یقینا. دلم نمیاید که آرشیو بعد و قبلش را نخوانم. میروم به قبل و بعدش... ای وای. هشتاد و هفت نیمه کاره و بعدش سال بلوا...

گریه ام گرفته انگار. میبندم همه صفحه ها را تند تند انگار نبودند اصلا. بروم بخوابم فردا خواب بمانم٬ توی این ماه این سومین بار است که هی گذشته زیر و رو وکردم آخرش هم صبح خواب ماندم٬ خوب است این چهار چرخ قرمز هست. سرعتش٬ کندی بیدار شدن را کمی جبران میکند والا اخراج میشدم این قسط های آخرش میماند. خوابم گرفته. چراغ ها را خاموش میکنم. نگاهم میرود به ظرف ها٬ ولش کن. بماند برای فردا...

پی نوشت: این ها را به دعوت مشق شب نوشتم. خواسته بود نه آذر نود و نهم را بنویسم. خوب شد. دلم پر کشیده بود یه آینده سرکی بکشم. یقین دارم آنجا چیزی منتظر من است. خوب و بدش بماند...

صدا ريشه دار است

eqlima — Sun, 01 Nov 2009 14:17:18 GMT

در شب جيرجيركهايي هستند٬ تيزوبرنده

از ساكتي خلاصش ميكنند

...

دارم به شب فكر ميكنم

اعتراف

eqlima — Sat, 24 Oct 2009 08:50:18 GMT

دروغ میشود اگر بیایم اینجا مکرر بگویم که قشنگی اش به نرسیدن است. رفتن را میگویم. راستش میشود اینکه آدم گاهی عمیقا دلش یک رسیدن میخواهد...

یعنی دلش پر میکشد یک طناب کشیده باشند از این سر خط پایان تا آن سرش٬ بعدِ این همه که تند میدوید. سرش بالا باشد و ردش کند. که یعنی برنده شده. مزه اش یک عمر بماند. لذتش همیشگی شود.

بعد نوشت: قلم از معدود چیزهاییست که من هنوز به معجزه اش ایمان دارم. این را من خواندم شما هم:

دلِ خجسته «وَ اِن یَکاد» مکرر خوانديم، «واقعه» از بر، بلا نبینی.
خبر رسيده شما هسته‌ی خرمای يک رمضان نخ‌کشيده‌ای به‌هيبتِ تسبيح، ذکر لبت: خانه‌ت خراب؛ خانه‌ت خراب...

بیا زسنگ بپرسیم...

eqlima — Tue, 20 Oct 2009 19:46:18 GMT

بچه که بودم اطراف خانه ما یک زمین خالی بود. سر ظهراز زیر خواب اجباری ظهر فرار میکردم. میرفتم گشتی میزدم توش. تا چشم کار میکرد خاک بود و علف بین اینها گاهی سنگ هم پیدا میشد. سنگ اسباب بازی بچگیهای من بود...

قصه اینطوری بود که میگشتم آنهایی را پیدا میکردم که شبیه یک چیزی باشد. فرقی نمیکرد چی. کافی بود به شکلی نزدیک باشد .مثلا اگر کمی کشیده بود و یکسرش پهن تر از آن یکی، یقین داشتم ماهی قشنگی میشود. برش میداشتم. میاوردم خانه آبرنگ و یک لیوان آب میگذاشتم کنار دستم تا مامان از خواب بیدار شود و ببیند نیستم و نخوابیدم٬ من یک ماهی درست کرده بودم. یا اگر یک قسمتش یک گردی کوچک داشت زودی یک موش درست میکردم که مژه های بلند داشت. خیلی فکر نمیکردم شدنیست یا نه، بی معطلی شروع میکردم. سر آخر هم ردیف میچیدمشان روی طاقچه کنار پنجره.

... آخرین بار یکی پیدا کردم که گرد بود و بالاش پستی و بلندیهایی شبیه مو داشت. و خاکستری اش "نگاه" داشت انگار. مثل اینکه توی آن خرابه من اولین کسی باشم که دیده ، زل زده بود به من. به چشمهای من. حتی شک هم نکردم که مدت هاست منتظر مثل منیست که برش دارد. برش داشتم. ازش یک صورت آدم درست کردم. با موهای قهوه ای روشن پرپشت و چشمهای روشن. قیافه اش هنوز جلوی چشمم است. نرفته تا حالا. میخندید در حالی که من دور چشمهاش دایره هایی شبیه عینک کشیده بودم. خنده اش همیشگی بود و پررنگ تر از هر نقش دیگری توی صورتش. این آخرین سنگ کودکی من بود و بعد آن، من بزرگ شدم.

.... یادم هست، آن موقع هر سنگی شبیه چیزی یا کسی بود، بی که عکسش ممکن باشد.

پی نوشت: چه سنگبارانی!